poniedziałek, 26 sierpnia 2019

Cichy Świat: Rozdział 45


CZEKANIE


Było południe, a ja byłam bardzo podekscytowana. Czekałam na ten dzień od kiedy Ariana powiedziała mi, że chce zabić mordercę Anthony’ego i pozwoliła sobie pomóc. Czasem zdawało mi się, ma wątpliwości czy dobrze robi, więc starałam się mówić jej, że to jedyna opcja. Przecież podjęła decyzję, więc niech się jej trzyma. To jej powinno na tym zależeć najbardziej, nie mi. Gdybym była na jej miejscu, już dawno bym go zabiła, a nie czekała na jakieś głupie zezwolenie…
            – Musimy już iść – rzuciłam pośpieszając ją z holu.
Westchnęła ciężko. Wyczułam opór z jej strony, ale posłusznie wzięła do ręki torbę z krzesła i ruszyła do mnie. Zrobiła kilka kroków, gdy usłyszałyśmy, jak woła ją jakiś chłopak.
– Ariana... – nawet nie zauważyłam, że znalazł się za nami, pojawił się znikąd. Spojrzałam na niego z uniesionymi brwiami, zastanawiając się, dlaczego ją zatrzymał.
Jeśli odwiedzie ją od naszego planu, uduszę go we śnie i zakopię jego ciało w kupie gnoju – pomyślałam mściwie, mrużąc podejrzliwie oczy.
–  Tak? – zapytała, oglądając się do tyłu. Ona chyba też nie wiedziała, czego od niej chce, bo wyglądała na mocno zdziwioną.
Przez moment nie odzywał się, patrzył na nią jedynie tak potępiająco, jakby dokładnie wiedział, co ma zamiar zrobić. Sam by się nie domyślił, że za kilka godzin popełni morderstwo z pełną premedytacją, musiała mu o tym powiedzieć…
Odetchnął powoli i zamknął na chwilę oczy. Wyglądał na zrezygnowanego.
–  Powiedz mu… – zwrócił na nią wzrok z wysiłkiem – że został skazany na śmierć za zdradę Państwa Podziemnego. Będzie wiedział co to oznacza, przez co nie powiadomi policji –powiedział to jakby zmuszał się, żeby nam pomóc. Nie odpowiedziała mu, kiwnęła tylko głową i odwróciła się prędko, żeby do mnie dołączyć.
– Wygadałaś mu? – zapytałam zgrzytając ze złości zębami, kiedy stanęła koło mnie.
– Błagam cię Leticia, gdybym miała komuś zdradzić nasz plan, to na pewno nie jemu. To José, sam musiał się domyślić – powiedziała, oglądając się do tyłu, gdzie jeszcze przed chwilą stał ponury chłopak. Już go tam nie było. – Najważniejsze, że nam nie przeszkodzi. Chodź, idziemy – odezwała się, a ja z ochotą przytaknęłam.

***

Weszłam pewnym krokiem do szkoły, w której uczył zabójca Anthony’go i Halszki. Miałam na sobie perukę, która sprawiła, że byłam teraz posiadaczką czarnych, krótkich włosów. Na nosie opierały mi się olbrzymie okulary, sugerujące ludziom, że nie miałam pieniędzy, aby wszczepić chip korygujący moją wadę wzroku. W rzeczywistości były zwykłą atrapą, którą Leticia kupiła na straganie. Miałam nadzieję, że to wystarczy w razie gdybym natknęła się na Ernę, z którą niegdyś rozmawiałam i która mogłaby mnie rozpoznać, lub co gorsze Kamala.
Przerwa trwała krótkie pięć minut. Miałam więc tylko chwilę by zejść po schodach i wejść do łazienki naprzeciwko gabinetu Kamala. Ruszyłam prędko, przedzierając się przez tłum uczniów na korytarzu. Kilka osób dosyć mocno popchnęło mnie, kiedy i oni śpieszyli pod sale. Nie odnotowali, że nie byłam jedną z nich, co bardzo poprawiło mój nastrój.
–  Jego klasa już zbiera się przed salą – usłyszałam dość wyraźnie Leticię, mimo tego, że mówiła cicho, niemal szeptała. W moim uchu znajdowała się mikrosłuchawka, dzięki której dostawałam jej wiadomości. Nie miałam, jak przekazać jej, że usłyszałam to co powiedziała, ale poczułam się lepiej z myślą, że rudowłosa obserwuje jego uczniów. Używałyśmy prostej mikrosłuchawki, bo postanowiłam, że nie będziemy posługiwać się telepatią. W razie gdybym została złapana nikt nie będzie mógł zarzucić nastolatce, że mi pomagała, bo nie będzie miał na to żadnych dowodów. Pewnie mogłam poprosić José, aby wykasował naszą rozmowę z tego dnia, ale nie chciałam i jego w to mieszać. Nie ufałam mu na tyle, by zdradzić co zamierzam zrobić z członkiem podziemia, do którego niegdyś i on należał. Już i tak bałam się, że za dużo się domyślił, w czym utwierdziły mnie jego słowa przed wyjściem z rezydencji.
Weszłam do toalety. Dwie uczennice stały przy lustrze i malowały się, ale nawet nie zwróciły na mnie uwagi. Właśnie dokładnie o to mi chodziło, miałam być niewidoczna w tłumie i taka teraz się stałam. Poszłam prosto do kabiny i zabarykadowałam się w niej. Usiadłam na desce klozetowej.
Czekanie było znacznie gorsze od działania. Pociłam się ze zdenerwowania, ale kto w mojej sytuacji byłby spokojny? W torbie koło moich nóg leżały trzy strzykawki z trucizną nazywaną Kropla Snu. Gdyby ktoś teraz chciał mnie przeszukać, musiałabym uciekać, bo nie mogłam dać się złapać. I tak miałam szczęście, że ta szkoła nie wprowadziła jeszcze bramki identyfikacyjnej, jak większość szkół, bo w ogóle nie mogłabym tu wejść…
Cały czas miałam w głowie to, że postępuję nierozsądnie, nie ze względu na mnie, lecz na Victora.
Co się z nim stanie, gdy Kamal mnie zaatakuje? Jak mnie zabije? – zadawałam sobie pytania, na które nie chciałam znać odpowiedzi.
Potrząsnęłam głową. Nie, nie mogłam o tym myśleć, musiałam skupić się na zadaniu. To w tym momencie było najważniejsze. A wszystko powinno pójść zgodnie z planem, więc nie było się czym martwić na zapas. Przecież Leticia sprawdziła przy mnie działanie Kropli Snu na rannym gołębiu i rzeczywiście wystarczyła minimalna dawka, żeby zdechł. Z Kamalem poradzę sobie na pewno podobnie.
Dobiegł mnie okropny, głośny dźwięk dzwonka, oznajmiający koniec przerwy. Jeśli myślałam, że moje serce nie mogło bić jeszcze szybciej, to się pomyliłam. W tym momencie dudniło mi tak silnie, lecz nierówno, jakbym właśnie przechodziła zawał. Raz zwalniało a raz przyśpieszało i z trudnością łapałam oddech. Panika to okropne uczucie, pochłaniające doszczętnie całe ciało, a zwłaszcza umysł.
 – Jest – Leticia wydawała się być spokojna. Jej głos był niewzruszony, bezwzględny. Od samego początku wiedziałam, że lepiej się do tego nadaje. – Możesz iść – wyszeptała, zmuszając mnie do opuszczenia kryjówki.
Kamal zaczął właśnie prowadzić ostatnią dzisiaj godzinę lekcyjną. To był czas, żebym mogła przedostać się do jego gabinetu. Po czterdziestu pięciu minutach skończy ostatnie już na dzisiaj zajęcia i ponownie wróci do pokoju, a tam będę czekać na niego ja.
Zwlekałam chwilę, by ucichł tupot nóg na korytarzu i wyszłam z kabiny. Miałam na sobie wygodne trampki, dzięki którym mogłam poruszać się w bezszelestny sposób. Uchyliłam drzwi. Na korytarzu nikogo już nie było, zresztą niewiele kręciło się osób na tym piętrze. Przeszłam szybko hol, wiedząc, że nie muszę martwić się kamerami – wyłączyłyśmy je ponad dziesięć minut temu. Włożyłam klucz do zamka, który razem z rudowłosą ukradłyśmy woźnej przedwczoraj, i przekręciłam go. Zamek puścił od razu, a ja odetchnęłam z ulgą. Na razie wszystko szło jak z płatka.
Weszłam do środka i zamknęłam za sobą pokój na klucz. Rozejrzałam się prędko po pomieszczeniu. W ułamku sekundy serce podeszło mi do gardła ze strachu. Zaczęły się pierwsze problemy.
– O nie… – wyjąkałam na głos.
Nigdy wcześniej nie byłam w gabinecie Kamala, ale mój plan zakładał, że znajdzie się tu jakaś przestrzeń, gdzie będę mogła się schować. Za biblioteczką, w szafce lub gdziekolwiek indziej. Niestety, pokój był bardzo mały. Posiadał dwie niewielkie komody, lecz sporą katedrę na środku. Nie było żadnego okna, żadnej zasłonki, niczego. Był zupełnie pusty.
– Uważaj, on wychodzi z klas…. – Leticia przesłała mi wiadomość i nagle urwała w połowie. W jej głosie dopiero teraz usłyszałam zdenerwowanie.
Rzuciłam jeszcze raz okiem po pokoju.
Co mam robić? – w przerażeniu zaczęłam wyliczać jakie mam opcje.


Co ma zrobić Ariana?
A)   Wydostać się na korytarz;
B)    Zostać w pokoju.

poniedziałek, 5 sierpnia 2019

Eliza: Rozdział 14, część 1


SYNDROM SZTOKHOLMSKI


Na policji złożyłam zeznania. Przynajmniej próbowałam, bo ciężko mi było odpowiadać na te ich głupie pytania w stylu: w którym momencie odzyskała Pani przytomność – tu w Polsce czy za granicą? Czy podejrzany Panią zgwałcił? Jak często próbowała Pani uciec?
Byłam tak roztrzęsiona, że poprosiłam kilka razy o przerwę, tylko po to, aby wymyślić linię obrony Kosmy. Przecież nie mogłam powiedzieć im prawdy, bo rzeczywiście trafiłby do więzienia. Na pewno nie bez znaczenia będzie miał fakt, że jego akta nie były czyste – w końcu już raz został oskarżony o morderstwo i nawet jeśli był niewinny, policjanci to odkryją.
Kobieta nie rozstawała się ze mną od lotniska. Już wcześniej wydedukowałam, że musi być jakimś psychologiem czy kimś takim, bo jej pytania różniły się od tych rzeczowych zadawanych przez policjantów. Jej pytania wcale pytaniami nie były, raczej jakimś zdaniami, które zmuszały mnie do myślenia. Poprosiła mnie abym w głowie zamieniła rolei zapytała, czy zrobiłabym Kosmie to, co on zrobił mnie. Moja odpowiedź brzmiała oczywiście, ale to była tylko odpowiedź na potrzeby przesłuchania. Prawda jest taka, że oczywiście bym tego nie zrobiła. Nie mogłabym uprowadzić kogokolwiek choć przyczyna mogła być prozaiczna – w końcu nie dysponowałam wystarczającą siłą, funduszami, no i…
Tak, tu wkraczałam na płaszczyznę, która nie pomagała Kosmie. Nie chciałabym kogokolwiek zmuszać do podróży ze mną. Nie mogłabym komuś podać narkotyków, aby go porwać. Ja taka nie byłam. Więc milczałam jak zaklęta, byle tylko nie chlapnąć tego co myślałam. Niech zadowolą się oczywiście.
Kobieta miała cierpliwy głos, kojący i wyrozumiały. Nie chciałam dać się temu zwieść, ale po kilku godzinach wolałam odpowiadać jej niż policjantom, którzy patrzyli na mnie jak na kryminalistkę, współwinnego. Ona była inna, chyba naprawdę mnie rozumiała.
Ale podczas przerwy usłyszałam, jak mówi komuś pewnym głosem, że jestem pod silnym wpływem Kosmy. Że to bez wątpienia syndrom sztokholmski i że po kilku sesjach ze mną, uda jej się mnie złamać. Może nie użyła tego słowa, ale takie miało to znaczenie.
Tak więc po powrocie z łazienki, oświadczyłam, że nie wiem czego oni ode mnie chcą, że jestem po najwspanialszych wakacjach życia i że mam ochotę pójść się wyspać. Omal się nie zagalopowałam, mówiąc, że mieszkam z Kosmą, w końcu byłam w jego apartamencie, ale przecież musiałabym mieć klucze.
Wypuścili mnie w końcu, choć byłam pewna, że to zasługa tej psycholog. Kiedy odwoziła mnie do swojego mieszkania rozmyślałam, czy dobrze to wszystko rozegrałam.Na kilka pytań w ogóle nie udzieliłam odpowiedzi, na przykład, dlaczego posługiwaliśmy się fałszywymi paszportami,skoro za takie coś również grozi więzienie. Wspomniałam mimochodem dla zabawy, ale w to wiem, że nikt nie uwierzył. Albo to pytanie czemu dzwoniłam i mówiłam, że jestem uprowadzona, skoro teraz twierdzę, że nie, zignorowałam.
– Wiesz, lepiej byś mu pomogła gdybyś powiedziała prawdę – powiedziała kobieta po długich minutach ciszy.
Wciągnęłam głośno powietrze. Zaczyna się.
– Przecież mówię prawdę – zaperzyłam się, choć wykręciłam głowę w stronę okna.
–Nie, to nie jest prawda. Choć ty byś chciała, żeby tak było. Widzisz, to nie pierwszy przypadek w mojej karierze, kiedy stykam się z czymś takim. I mówię ci i dla ofiar, i oprawców jest lepiej jak uświadomisz to sobie wcześniej.
Przygryzłam wargę. A w przeciwnym razie to co? Kobieta jakby czytała mi w myślach, bo zaraz dodała.
– Wiem, że czujesz się rozdarta. Chcesz mu pomóc, bo go lubisz, ale to mógł być byle jaki chłopiec, mógł ci to zrobić ktoś inny. Czy wtedy też byłabyś taka wyrozumiała? Nie chcę cię straszyć, bo to nie o to chodzi, ale jeżeli nie będziesz współpracować, znajdą sposób, aby go ukarać. Chociażby posiadanie i używanie fałszywych dokumentów, posiadanie broni…
Skąd oni to wiedzieli? Kiedy wysiadałam z auta, udawałam, jakbym nie wiedziała o czym ona mówi. Zrobiłam przemądrzałą minę.
– Guzik pani wie. Ja go kocham, a nie lubię i to nie byle jaki chłopak, bo mój chłopak. Zrobię wszystko co w mojej mocy, aby go stamtąd wyciągnąć.
Jednego nie wiedziała. Ja i Kosma nie byliśmy typowym, książkowym przykładem zakładnika i prześladowcy. Ja z Kosmą miałam przecież więź przed porwaniem. Zatrzasnęłam drzwi z całej mocy. Ja jej jeszcze pokażę Syndrom Sztokholmski.


Co będzie dalej?
A)   Eliza poprosi Kamilę, aby dla niej skłamała;
B)    Eliza złoży prawdziwe zeznania;
C)    Eliza spotka się z Tomaszem.

piątek, 12 lipca 2019

Cichy Świat: Rozdział 44


NIEOCZEKIWANA ODPOWIEDŹ


Victor przeprosił Georgię, choć zrobił to bardziej pod moim przymusem niż w celu pojednania się z dziewczynką. Następnego dnia zaczynali wszyscy, oprócz najmłodszego syna Olivii, Nathaniela, szkołę. Wysłałam ich do placówki prywatnej, bo Victor i Bruno chcieli iść do szkoły muzycznej, a mi zależało, żeby Zbyszek nie musiał ich daleko dowozić. Olivia nie chciała się zgodzić, żebym dodatkowo płaciła za edukację jej dzieci, ale przeprowadziłam z nią poważną rozmowę i wyjaśniłam, że dla mnie to niewielki koszt i w ten sposób chcę dodatkowo podziękować jej za jej wkład w nasze życie rodzinne. Była dla mnie wielką podporą i naprawdę nie wiem, jak poradziłabym sobie bez niej. Victor, Bruno i Georgia chcieli iść do szkoły muzycznej, którą zasugerowałam, więc uprościli mi sprawę. Ja z kolei cieszyłam się, że Victor znalazł przyjaciela, bo z Brunonem już od samego początku stali się nierozłączni. Jedynie do Georgii wciąż odnosił się chłodno, często traktując jak służącą, ale ilekroć go o to pytałam, nie chciał zdradzić z czego to wynika.
Na początku września dostałam wiadomość. List, starodawna forma, o której jako dziecko jedynie słyszałam, a który trzymałam teraz w ręku zawierał ciąg znaków, zwykłych kropek. Dla innych nieczytelny, a dla mnie szyfr, który umiałam odkodować. Moje ręce aż drżały z podekscytowania, zdradzając zniecierpliwienie, kiedy domyśliłam się, co w nim musi być.
Alfabet ten rozpoznałam od razu, wystarczył mi tylko jeden rzut oka na tekst. To był Braille, system umożliwiający odczytanie tekstu niewidomej osobie. Byłam pewna od kogo dostałam ten list, mimo że nie był podpisany. Państwo Podziemne musiało dowiedzieć się, że byłam kiedyś osobą niewidomą i będę w stanie go rozczytać.
Kropki zostały zapisane na papierze, a nie wytłoczone jak w książkach, które niegdyś posiadałam, dlatego nie było to dla mnie tak łatwe, jak myślałam. Usiadłam w salonie na kanapie i wzięłam do ręki długopis.
Pierwszy znak. Zamknęłam oczy, próbując wyobrazić sobie jak sunę palcami po nim. Trzy kropki, dwie na górze i jedna na dole z lewej strony. Nie był to więc początkowy znak skoro posiadał podstawę. Chropowaty dotyk tej litery. Moje palce pamiętały ją – to było M. Zapisałam literę na liście pod spodem kodu. Następnie pojawiła się pojedyncza kropka, to A, najprostszy znak, nawet nie musiałam go sobie przedstawiać w głowie. Potem pojawił się trudniejszy do odczytu symbol S, a dalej kolejny. Przy niemal każdym znaku zamykałam oczy próbując sobie wyobrazić odstający kształt i jego znaczenie. Musiałam być pewna czy nie rozszyfrowuję zapisu błędnie, ale nie mogło być o tym mowy, bo po niespełna dwóch minutach trzymałam w ręku kartkę z pełnym zapisem, informującym, co Państwo Podziemne postanowiło zrobić z Kamalem.
MASZ ZGODĘ NA JEGO USUNIĘCIE
Werdykt śmierci. Dali mi wolną rękę, zabicie ich poplecznika w zamian za moją współpracę i lojalność.
Prawdę mówiąc myślałam, że już o tym zapomnieli. Nie odzywali się do mnie już kilka tygodni. Ostatnim razem, kiedy widziałam się z ich wysłannikiem, mężczyzna przekazał mi, że jego przełożeni dalej nie są pewni czy zezwolą mi zemścić się na Kamalu i że sami się do mnie odezwą. Cóż, trzeba przyznać, że spełnili obietnicę. Miałam jedynie nadzieję, że byłam dla nich dostatecznie cenna by nie donieśli o tym również i jemu. 
– Co to znaczy? – zapytał melodyjny głos koło mojego ucha, na co podskoczyłam jak oparzona. Omal nie uderzyłam przy tym osoby, która właśnie się nade mną pochylała. Szlag by to, zachowałam się jakbym zostałam złapana na gorącym uczynku, a przecież nie robiłam nic złego. Rzuciłam okiem do tyłu, by upewnić się, że dobrze rozpoznałam właścicielkę głosu. Zielone oczy Leticii spoglądały na mnie badawczo.
– Nie twoja sprawa – opowiedziałam, siląc się na beznamiętny ton. Wzięłam list z kolan i włożyłam go pośpiesznie do kieszeni spodni. – Czemu zawdzięczam tę wizytę? – zapytałam, podnosząc się z kanapy. Przesunęłam się na bok by podejść do nastolatki.
– Zgodę na usunięcie kogo? – zapytała zakładając ramiona na krzyż.
W tym momencie przeklęłam siebie w myślach, że nie wzięłam się za odszyfrowywanie listu na górze i że zapisałam go na kartce. Ale też skąd mogłam wiedzieć, że dziewczyna przyjdzie akurat teraz do rezydencji, lub też, że w ogóle przyjdzie. Nigdy wcześniej tego nie robiła.
– Już mówiłam, to nie twoja sprawa – powtórzyłam lodowato. Mimo tego, coś w jej spojrzeniu zdradzało mi, że zamierza kontynuować ten temat. Nie pomyliłam się.
– Tego, który go zabił, prawda? – powiedziała przekonana, że ma rację. Nie miałam pojęcia jak domyśliła się, że chodzi o mordercę Anthony’ego.
Dlaczego jej nie usłyszałam, gdy podeszła mnie od tyłu? Ja, która ma wyczulony słuch… Tak zaaferowana kodem, że zapomniałam niemal o całym świecie... Byłam na siebie wściekła!
– Potrzebujesz pomocy, świetnie. Chcę pomóc.
Nie wiedziałam co robić. Z jednej strony przydałoby mi się wsparcie, z drugiej strony rudowłosa nie wiedziała, że usunięcie Kamala, równało się jego śmierci. Nie. Nie mogłam jej w to wtajemniczyć. Anthony by mi na to nigdy nie pozwolił.
A tobie by pozwolił? – odezwał się irytujący głos, który odbijał się echem w mojej głowie. Nie, oczywiście, że próbowałby mnie odwieść od takiego planu zemsty.
– To nie to. Opatrznie to zrozumiałaś – roześmiałam się odzyskując panowanie nad sobą. Machnęłam od niechcenia ręką, żeby dać jej znać, że to nic istotnego. – Przyszłaś, żeby odwiedzić Olivię i Nathaniela? – zapytałam udając zaciekawienie. – Bo Georgii i Bruna jeszcze nie ma, są w szkole, ale będą za jakieś dwie godziny. Czy może przyszłaś… w sprawie Laguny? – sprowadziłam rozmowę na inne tory, licząc na to, że odwiodę ją od myśli, które zaprzątały jej teraz głowę.
– I tego, i tego. Ale teraz to już nieważne. Co mam zrobić? – zapytała z nadzieją w głosie. Znowu drążyła niewygodny dla mnie temat, a ja musiałam szybko wymyślić, w jakim celu ktoś miałby przesyłać mi dziwne znaki kodem, który tylko ja znałam.
– Nie będziesz nic robić – burknęłam pomału tracąc nad sobą kontrolę. Jak mam ją przekonać, że to co przed chwilą zobaczyła, nie było niczym szczególnym? – Słuchaj, nie wiem o czym pomyślałaś, Leticia, ale zapewniam cię, że bawiliśmy się z Victorem i…
– Nie chrzań – przerwała mi ostro, ściskając w pięści swoje dłonie. – Oko za oko, ząb za ząb, czy nie tak? Widziałaś, gdzie dorastam, ale nie jestem głupia – zdawałam sobie sprawę z tego w momencie, gdy pierwszy raz ujrzałam ją w gabinecie Anthony’ego. Była przebiegła i potrafiła walczyć o swoje, ale była również jeszcze dzieckiem, nastolatką, którą nie mogłam wykorzystać w swojej zemście. – Pozwól sobie pomóc – pokręciłam z przeczeniem głową. Nie. Jak mogłabym jej to zrobić?
– Widziałam to, słyszysz? – rzuciła nagle popadając w coraz gorszy nastrój. Zmarszczyłam brwi, nie bardzo wiedząc o czym mówi. – Na kamerach w Lagunie widać jego śmierć, więc ją obejrzałam, skoro ty nie chciałaś mi nic powiedzieć – otworzyłam ze zdumienia oczy. Tak martwiłam się tylko o to, żeby nigdy więcej nie musieć znaleźć się na terenie Laguny, że zapomniałam o kamerach! Anthony kupił bardzo dokładny monitoring, co oznacza, że najprawdopodobniej nawet słyszała całe zajście. Co prawda, nie widziała twarzy napastników, bo byli skryci pod kominiarkami, co pewnie przeszkodziło jej zanieść materiał na policję. Sama nawet o tym nie pomyślałam, żeby to zrobić. I tak nie mogłam udowodnić, że mężczyzną, który zabił Anthony’ego był Kamal skoro José usunął całą rozmowę.
– O nie… – wyrwało mi się.
– Tak – potwierdziła moje obawy. Odgłosy bicia, szarpaniny, przesłuchałam wszystko.  – I już nigdy tego nie zapomnę. Ten człowiek… To potwór, wszyscy czterej nimi są. Nienawidzę ich… – głos jej się załamał, nie pozwalając na mówienie dalej. Wzięła kilka głębokich wdechów. – Dlatego tu przyszłam. Już dowiedziałam się, że policja nic nie zrobiła w tej sprawie. Chcę, żeby umarli w równie powolny sposób jak Anthony. Zwłaszcza ten człowiek, który zakopał go na śmierć – mogłam zobaczyć w niej to samo, co i ja czułam. Niesprawiedliwość, że Anthony’ego spotkał taki los, a jego oprawcy dalej nie ponieśli konsekwencji.
– I tak będzie, ale nie mogę…
– Możesz – ponownie mi przerwała. – Wiesz, że byłam na ciebie zła przed tym jak to obejrzałam? Bo myślałam, że zostawiłaś go i uciekłaś, bo jak to się stało, że ty żyjesz a on nie? A potem zrozumiałam, że się pomyliłam. I że nie spocznę, póki jego morderca żyje – zapewniła z zimnym, lecz stanowczym błyskiem w oczach.

***

Pozwoliłam jej sobie pomóc. Może to było nierozsądne, ale potrzebowałam planu, a na tamtą chwilę nie miałam żadnego. Leticia miała ich za to kilka, musiała wcześniej już nad tym myśleć. Mogłam tłumaczyć się tym, że potrzebowałam kogoś, komu chciałam się zwierzyć, ale to była nieprawda. Zaufałam jej w tym samym momencie, kiedy zdradziła mi, że widziała całe wydarzenie. Jej spojrzenie wyrażało ten sam ból. Rozumiała mnie i naszą stratę. Jako jedyna w pełni ją zrozumiała, gdy zobaczyła nagranie z kamery.
Plus z tego, że dorastała w gettcie był taki, że miała dostęp do substancji, o których ja nawet nie słyszałam. Wystarczyło mieć pieniądze a mogła kupić jakąkolwiek truciznę jaka istniała. Arszenik, cyjanek, kurara, cykuta, mogłyśmy dostać wszystko, nawet pomimo tego, że rudowłosa była niepełnoletnia.


Czy Ariana zabije Kamala?
A)   Tak;
B)    Nie.

niedziela, 9 czerwca 2019

Cichy Świat: Rozdział 43


DOMOWE SPRZECZKI


– Nie musisz się nami opiekować – odparowałam patrząc na José jak na jakiegoś karalucha, którego miałam zamiar właśnie rozdeptać. – Nic od ciebie nie chcemy, nie po tym co przed chwilą usłyszałam – wykrztusiłam chłodno. – A teraz wynoś się z mojego domu i nigdy więcej się tu nie pokazuj bo w przeciwnym razie przysięgam, że doniosę na ciebie do podziemia – dorzuciłam nienawistnie, nakazując mu natychmiastowe opuszczenie rezydencji.
Wyglądało na to, że rozzłościłam go tym jeszcze bardziej, gdyż w jego oczach dostrzegłam mieszaninę gniewu, irytacji i rozżalenia. Usłyszałam podniesione głosy na korytarzu i już miałam sprawdzić co się tam dzieje, gdy chłopak syknął przez zęby:
– Nigdy więcej tego nie rób – wskazał na mnie swoim palcem. – Bo nie masz do tego prawa, słyszysz?! Nie po tym co dla was już zrobiłem… – jego oskarżycielski ton trochę zbił mnie z tropu, ale nie dałam tego po sobie poznać. Nie chciałam prosić go o wyjaśnienia, pragnęłam jedynie, żeby zniknął z życia mojego i Victora. Raz na zawsze.
Ponowny wrzask na schodach. Byłam niemal pewna, że to któryś z chłopców, Bruno bądź Victor, krzyczy. Przepchnęłam blondyna by wyjrzeć na korytarz. Nie zatrzymał mnie, ale się też nie odsunął żeby zrobić mi więcej miejsca, więc żeby wyjść musiałam przecisnąć się obok niego.
Victor z Georginą byli w hallu przy schodach. Najwidoczniej musieli się o coś pokłócić.
– Co się tu dzieje? – zadałam pytanie nawet nie próbując zgadnąć, co się stało.
– Nic – odrzekł Victor. Podeszłam do schodów żeby ich lepiej zobaczyć. Dopiero teraz zauważyłam, że dziewczynka stała wokół rozrzuconych kulek papieru, a wyglądała tak jakby miała się zaraz popłakać.
– Nie kłam, przecież słyszałam, że krzyczałeś – powiedziałam surowo, marszcząc brwi. Kuzyn zmiażdżył ostatnią kartkę papieru, którą trzymał w ręku i uformował ją w kulkę. Następnie cisnął nią szybko w Georgię, która odbiła się od czoła brunetki i z łoskotem poturlała się po ziemi. Zdębiałam. Nie miałam pojęcia, co w niego wstąpiło, ale jeszcze nigdy nie zachowywał się w tak niegrzeczny sposób względem kogokolwiek.
– Victor! – zrugałam go ruszając w osłupieniu naprzód. Nie zdążyłam nawet zrobić kroku, kiedy on wykręcił się i rzucił do ucieczki. Nie miałam jak go zatrzymać bo znajdowałam się na górze a żeby zejść zostało mi jeszcze wiele stopni do pokonania.
Po chwili już go nie było. Warknęłam z rozdrażnienia i zeszłam po schodach na dół. Georgia nawet nie drgnęła, kiedy stanęłam obok niej. Łzy spływały jej po policzkach.  
– Nie płacz – poprosiłam, kładąc jej rękę na ramieniu. Poklepałam ją delikatnie, starając się ją pocieszyć. – Nic ci nie jest? – zapytałam jednocześnie oglądając jej czoło, ale kulka była zbyt lekka, żeby zrobić jakiś ślad. Na szczęście.
– Nie – podniosła dłoń i otarła zapłakane oczy swoim rękawem. – To moja wina, proszę na niego nie krzyczeć – próbowała go bronić, na co się skrzywiłam. Nic nie usprawiedliwiało zachowania Victora.
José wyciągnął dłoń żeby podać dziewczynce paczkę chusteczek higienicznych. Nawet nie usłyszałam, że wyszedł za mną na korytarz. Zerknęłam na niego przelotnie i wyrwałam mu opakowanie zanim Georgia zdążyła je sama wziąć. Wyjęłam jedną z chusteczek i podałam jej.
– Powiesz mi co się stało? – zapytałam niepewnie. Dziesięciolatka przyjęła ode mnie oferowaną chusteczkę i wydmuchała głośno nos. Chyba nie była pewna czy powiedzieć mi czego dotyczyła ich kłótnia. Na pewno nie chciała skarżyć na mojego kuzyna, ale nie mogła też zignorować mojego pytania.
– Nic takiego, po prostu miałam mu przynieść te notatki – powiedziała wskazując na zmiecione kartki, które leżały rozsypane na podłodze. Zastanowiłam się czy wszystkimi rzucał w dziewczynkę i drgnęłam zniesmaczona – ale wypadły mi i zobaczyłam co było w nich napisane. Zezłościł się przez to na mnie, przepraszam, to moja wina – powtórzyła, pociągając nosem. Opuściła głowę, jak gdyby sądziła, że popełniła właśnie karygodne przestępstwo i spotka ją za to zaraz kara.
– Nie przejmuj się, nic się nie stało. I to ja bardzo przepraszam cię za niego – odrzekłam. Byłam pewna, że Victor coś jeszcze przeskrobał i nie powiedziała mi wszystkiego. – Możesz iść do siebie, ja poszukam brata i z nim porozmawiam, dobrze? – próbowałam się uśmiechnąć, ale wyszedł mi raczej niezdarny grymas.
Georgia kiwnęła głową. Jej długie brązowe loki wpadły na twarz, ale wydawała się tego nie widzieć. Po matce jako jedyna z rodziny odziedziczyła inny kolor włosów niż rudy. Odetchnęła głęboko i posłusznie poszła do swojego pokoju.
Złapałam się za czoło.
Co tu się właśnie wydarzyło? – zastanowiłam się. Jakbym miała nie dość problemów, to jeszcze musiał pojawić się kolejny, sprzeczka w domu. Sapnęłam z irytacją, wyczuwając, że José stoi w dalszym ciągu za mną.
– Jeszcze tu jesteś? – warknęłam nieprzyjemnie, przekręcając się by stanąć twarzą w twarz z blondynem. Wepchnęłam mu do ręki jego chusteczki.
– Tak, i tak dla jasności nigdzie się nie ruszam – odpowiedział wyzywająco. – Miałem chronić nie tylko ciebie, ale i Victora. Tobie nie muszę pomagać skoro nie chcesz, jesteś pełnoletnia i załóżmy, że sama umiesz o siebie zadbać – prychnął przy tym przesadnie głośno, dając mi do zrozumienia, że ma inne zdanie na ten temat. – Ale nie wypowiadaj się za dzieciaka bo Anthony powiedział mi wyraźnie co mam robić. Nawet jeśli jestem na niego zły, to i tak spełnię jego prośbę. A jak zresztą widać sama Victora nie wychowasz – rzucił przemądrzale obracając paczkę chusteczek w dłoni.
– Więc chcesz się bawić w dom, cudownie – mlasnęłam zniesmaczona, jęcząc w duchu, że jednak się od niego nie uwolnię. Wyminęłam go i ruszyłam po schodach na górę. Nie mogłam uwierzyć, że wziął sobie słowa Anthony’ego tak bardzo do serca, że chciał mi pomóc. – Ale wiedz, że ci nie ufam – rzuciłam przez ramię, wiedząc, że jest kilka stopni za mną.
– To jest nas dwoje – odburknął cicho pod nosem. Pewnie myślał, że nie wyłapałam jego komentarza, ale zmysł słuchu miałam bardzo czuły. Pozostałości z czasów, gdy byłam niewidoma. Tak czy inaczej, nie wiedziałam, co miał na myśli, czy zgodził się ze mną odnośnie siebie, czy też stwierdził, że on również nie darzył mnie zaufaniem.
– Jaką mam gwarancję, że nam pomagasz a nie jesteś szpiegiem podziemia, co? – próbowałam znowu coś od niego wyciągnąć. – To dziwne, że pojawiasz się u nich a potem odchodzisz bez szwanku. Są mściwi, a jednak tobie nic nie zrobili – wyrzuciłam z siebie wszystkie obawy, które już jakiś czas chodziły mi po głowie. Musiał wiedzieć, że mam go na oku, bo nie łyknęłam jego historyjki, jakoby „miał swoje sposoby”, żeby im uciec.
– Nie masz kompletnie żadnej gwarancji – odpowiedział. – Ale chwila gdyby nad tym się głębiej zastanowić… czy Anthony nie mówił ci, żebyś mi zaufała? – zadał mi retoryczne pytanie, wiedząc jaka jest odpowiedź. Momentalnie stanęłam jak wryta na szczycie schodów.
– Co powiedziałeś? – zapytałam obracając głowę w jego stronę. W naszej rozmowie przed śmiercią rzeczywiście mój przyjaciel tak mi przykazał, ale skąd on u licha mógł o tym wiedzieć?
José uśmiechnął się niewinnie.
– Zanim wykasowałem waszą rozmowę, oczywistym jest, że ją uprzednio przeczytałem… – wyjawił. Stał ode mnie dwa stopnie niżej i był z siebie bardzo zadowolony. Miałam ochotę znowu mu przywalić i zmyć z twarzy ten zarozumiały uśmieszek.
No tak. Mogłam się tego domyślić – wyrzuciłam sobie, że nie pomyślałam o tym wcześniej.
– Mów co tam było i mnie już nie denerwuj! – warknęłam wściekle. Byłam rozdrażniona, że znowu zataił przede mną ważne informacje. Wiedział, że interesuje mnie ta rozmowa, bo chciałam ją wyszukać, ale stwierdził, że to niemożliwe bo jej tam nie ma. Co prawda nie zapytałam go czy ją przeczytał, ale on sam mógł być na tyle uprzejmy, żeby mi to zdradzić.
– Nie. Może następnym razem pohamujesz swój wybuchowy charakterek – odparł złośliwie. – Oboje musicie nad tym popracować, i ty, i Victor – rzucił na koniec wymijając mnie. Zostawił mnie samą na korytarzu z głośno dudniącym sercem. Ponownie udało mu się wytrącić mnie z równowagi i straciłam nad sobą panowanie. A on znowu się przede mną zamknął i z całą pewnością nieprędko zmuszę go do ponownych zwierzeń.
– Arghh – warknęłam na siebie. Źle to załatwiłam, ale nie miałam więcej czasu nad tym myśleć. Ruszyłam do pokoju Victora, mając nadzieję, że go tam znajdę.


Czy Ariana przeczyta kiedyś rozmowę z dnia 24 lipca?
a)     Tak, sama ją znajdzie;
b)     Tak, José ją zapisał i jej pokaże;
c)     Nie, nigdy nie dowie się co w niej było;
d)     Nie, ale José opowie jej co w niej było.